Liefde in de kunst / p.Art of our life

Liefde in de kunst / p.Art of our life
6 november t/m 20 december

Beeldende kunstenaars vinden elkaar, ook in de liefde. Maar zie je dat terug in het werk? Liefde in de kunst / p.Art of our life toont 80 werken van meer dan veertig kunstenaarskoppels. Heeft het samenzijn als koppel invloed op hun individuele werk? Zijn er relaties te vinden in de werkwijzen en de thema’s van de werken, of juist niet?

De tentoonstelling is het vervolg op de reizende tentoonstelling Liefde in de kunst van Museum Le Secet. Museum Le Secet is het initiatief van de in Zeeland woonachtige kunstenaar/curator Bianca Runge, een antwoord op de verschraling van de tentoonstellingsmogelijkheden die ons te wachten staan met de bezuinigingen op kunst en cultuur. Le Secet wil hiermee op een positieve manier een impuls geven aan het denken over actuele hedendaagse kunst. Samenwerken, uitwisselen en inspireren is het uitgangspunt. Relaties in de kunst zijn daarvan mooie voorbeelden.

Opening
De opening vindt plaats op zondag 6 novemeber om 16:00 uur
U bent van harte uitgenodigd hierbij aanwezig te zijn.
De tentoonstelling wordt geopend door Carlien Oudes, 
artistiek leider van ZomerExpo 2012 van Stichting ArtWorlds 
en het Gemeentemuseum Den Haag

Deelnemende kunstenaarsparen:
Danielle Lemaire & Jan van den Dobbelsteen

Simon Schrikker & Renie Spoelstra

Anne Wenzel & Eric Jan van de Geer

Alex Jacobs & Ellemieke Schoenmaker V & B

Thom Puckey & Elisabet Stienstra

Moritz Ebinger & Regula Maria Muller

Jeroen Kuster & Charlotte Schleiffert

Bart Benschop en Leontine Lieffering

Carel Lanters en Lee Eun Young

Conny Kuilboer en Ben Kruisdijk

Bianca Runge en Denz de Kroon

Karin van Pinxteren en Frank Havermans

MariaMaria

Toon Truyens en Jeanny Golembiewski

Gerard Groenewoud en Tilly Buij

Magdeleen van Eersel en Hein Verwer

Anke Land en Pier Pennings

Chris Baaten en Marianne Theunissen

Marije Vermeulen en Guido Nieuwendijk

Ewoud van Rijn en Karin de Jong

Jana van Meerveld en Ad de Jong

Marinus van Dijke en Teja van Hoften

Nicole Bianchet en Rem van den Bosch

Sander Jorn Vermeulen en Suzanne Bodde

Jeroen Doorenweerd en Ciel van Dooren

Tim Ernst en Rebecca Thomas (Du)

Axel Pahlavi and Florence Obrecht (Du)

Olaf Quantius en Indra (Du)

Frans van Tartwijk en Guda Koster.

Arjen Lancel en Maaike Visser

Eelco Brand en Denneke Kouters

Maarten Fleuren en Kitling Jordens

Marc Nagtzaam en Karin Herwegh

Peter Luining en Clary Stolte

Anya Janssen en Michel Boekhoudt

Frank Bezemer en Margriet Smulders

Trinette Ledelay en Casper Hoogzaad

Marcel Wesdorp en Sarah van der Pols

Winnie Teschmacher en Kim Zeegers

Erzsi Pennings en Pieter Wackers

Ellen Rodenberg en Maarten Schepers

Irem Kaneli en Stijn Smit

Harmen van der Tuin en Ineke van Harten

Stefanie Scholte en Erik-Jan Ligtvoet 

LIEFDE MET EEN GLAZEN OOG
Toespraak van Carlien Oudes, ter gelegenheid van de opening van de tentoonstelling ‘Liefde in de kunst/ p.Art of our life’, in P.ART of your life te Zwolle op 6 november 2011.

"Op weg naar de opening kreeg ik, als bij een speurtocht de aanwijzingen op mijn pad die me hebben begeleid tot nu. Vandaag zondag 6 november, de opening van de tentoonstelling liefdeskoppels in de kunst. De aanwijzigingen riepen vragen op als: Hoe ziet werkelijke liefde eruit, heeft het een vorm of materie nodig of is het een krachtige illusie?

De eerste aanwijzing begon exact een week geleden.
Zondag: mijn stiefvader Karel (en beste vriend) belandt op de hartbewaking van het AMC, een zaal vol mannen met kastjes op hun buik. Mannen ‘op leeftijd’ uit de streek Noord- Holland die een waarschuwing kregen dat hun meest vitale orgaan hapert. Tijdens het bezoekuur komen dan de vrouwen. Tenminste je gaat ervan uit dat de eigen echtgenote komt. Ik kwam voor Karel, ben niet zijn vrouw, maar dat zie je niet aan de buitenkant. 

“Mijn overbuurman gaat vreemd”, zei Karel. De overbuurman 47, 19 jaar getrouwd, 1 zoon, niet onaardig in elkaar gezet gezicht, rechthoekige bril donker haar en niet kaal. Zijn vrouw trof ik eerder bij bezoek. Vanwege gelijkenis was ik in de veronderstelling dat ze zijn zus was. Een vrouw zoals zo vele, doelmatig gekleed kort haar, rechthoekige bril, spijkerrok tot aan de knieën en hoge laarzen zonder hak. 

Nadat zij de hartbewaking had verlaten, kwam er een geheel andere vrouw en het gezicht van de man ging stralen. De andere vrouw liep weliswaar een beetje krom, maar gedroeg zich uitdagender, ze raakte hem bij gelegenheid aan, zoals tijdens het actief kijken naar infuusingangen of tijdens een nauwkeurige inspectie van zijn gebroken sleutelbeen. (Voor de goede orde de man was op de motor, kreeg een hartinfarct en werd vervolgens in het ziekenhuis wakker met een gebroken sleutelbeen, gekneusde ribben en naar het bleek een aangeboren hartafwijking). Toen Karel, tijdens mannenpraat, vroeg of hij een relatie met deze vrouw had, ontkende hij in eerste instantie.

Woensdag vroeg ik het hem, en gaf hij toe en grijnsde daarbij van oor tot oor. Zoooo verliefd! “Hoe los je dat nu op met je vrouw?” ‘Ik WEEEEET het niet; en hij lachte er nog erger bij. 
Ook dat is dus liefde. Is het tijdgebonden? Hoe gaat het nu met zijn vrouw, die in de veronderstelling leeft dat haar man bij haar hoort? Houdt zij nog wel van haar man en is dat niet een enorm stomme vraag? 
Is liefde illusie of werkelijkheid in bestaande vorm? En ik dacht na over de werkelijkheid van het liefhebben en de verbeelde beleving.

Volgende aanwijzing
Op vrijdagochtend 9 uur rende ik in Amsterdam met cultuurbijlage van NRC en mijn koffie naar de trein met bestemming Den Haag. Aangekomen in de overvolle coupé ging ik naast een vrouw zitten waarvan ik zag dat ze inmiddels wat los in haar vel zat, behoorlijk opgemaakt zodat het haar poriën accentueerde. Haar dunne haar was geblondeerd en haar hoofdhuid zichtbaar, dat camoufleerde ze door het te touperen. De vrouw was een telefoongesprek aan het voeren met de NS, ze had een kortingskaart besteld. 
“Doen jullie 10 dagen over een kaartje printen?” Ik keek haar aan en moest lachen. “Wat een leuke lach”, zei ze daarna. Ik was nieuwsgierig waarom ze een kortingskaart nodig had en waar ze naar toe ging. Dus vroeg ik, “ mag ik vragen wat voor werk u doet?, en terwijl ik haar aankeek viel het me op dat haar linker oog afweek. “Ja hoor “, zei ze, “ ik zit in de prostitutie”. “Hoe lang al?’ , “21 jaar en het was een bewuste keuze’. 
“Wat fantastisch!!”, zei ik, en onmiddellijk legde ik mijn krant weg. 

Ze vertelde over de mannen die op zondag met de fiets en al bij haar komen. Politici die alleen maar komen huilen. En mannen die panty's willen dragen. Toen ik aangaf er wat moeite mee te hebben als mijn man een prostituee zou bezoeken, vond ze dat uitermate bekrompen. “Zo erg was het toch allemaal niet,” “ik flirtte toch ook op straat?” Ze had me goed overtuigd en ze heeft ook eigenlijk gelijk. 
Die vrouw ziet een kant van mensen die ik niet tegenkom, weliswaar met haar ene glazen oog. Haar werkelijke oog had namelijk ze verloren bij de bushalte. Een stom ongeval, met klanten heeft ze nooit toestanden gehad. 

Gedurende het gesprek begon ze me lieverd en schat te noemen, dat voelde goed, ze verstond haar vak. En de mannen kwamen voor seks en voor haar warmte en liefde. Om bij haar de rauwe werkelijkheid te beleven en vervolgens weer in de droom van hun huwelijk te leven of is het juist andersom?

Wederom stelde ik me die vraag, wat is dan de werkelijke liefde? Welke vorm neemt die aan en wat is het geheim. Is het de tijdelijkheid of juist de onmogelijke hang naar eeuwig voortbestaan.

Ik nader mijn laatste aanwijzing, 

Het was zaterdag, gisteren. Ik was bij Karel, die inmiddels na een dotterbehandeling weer thuis is. Op de schoorsteen stond een Art-Deco prachtig monumentaal vormgegeven marmeren fotosokkel, daarin een fragiele glazen lijstje met een jeugdfoto van mijn man. De foto was recentelijk verplaatst van kast naar schoorsteen.

“Wil je de foto hebben”, vroeg Karel. En het monument met afbeelding van mijn eeuwige liefde staat nu op mijn kast. Ik hecht waarde aan die materie en moet het er mee doen. Mijn man bestaat niet meer. Aan mijn liefde ontbreekt de werkelijkheid. Wat voel ik dan?

En nu ben ik hier........:

Hier staat het werk in perspectief van 44 liefdeskoppels. En andermans boeken laten zich slecht lezen, geen idee hoe u op dit moment de liefde beleefd. Maar u geeft beiden wel vorm aan gevoel en maakt van illusie materie en andersom, de toverkracht van elke kunstenaar. 

Mijn aanwijzingen gaan over het verloop van de liefde en haar relatie tot de vorm, met een verleden een heden en een toekomst?

In het verleden bent u elkaar tegengekomen. Is het de herkenning die u aantrok of juist het verschil. Simon Schrikker schildert honden, geen vriendelijke maar, fysieke verschijningen op rooftocht, klaar om te verslinden. Hoe verhoudt zich dat tot de fijngevoelige romantische werken van Renie Spoelstra, waarin niets gebeurt en alles is?
Vult u elkaars ruimte op een prettige wijze? Spreekt u met elkaar in de taal van de liefde? Heeft u samen een mysterie en snapt u de codes. Werkt u samen, en verdraagt u elkander tijdens het werken? Allemaal vragen die in antwoord zullen wisselen. Beleeft u met elkaar werkelijkheid of deelt u elkanders droom?

De illusie is aantrekkelijk in het heden. Als kind was ik verliefd op John Lennon, op zijn stem en zijn liedjes met teksten als Imagine en Double fantasy. John lennon hield van Joko Ono. Het verhaal ging dat John een expositie in Londen bezocht, er stond een aantal mensen bij een trap, die ging ergens naar toe. Aan het eind van die trap lag: een appeltje! John vond die illusie prachtig en wilde stand te pede de kunstenaar leren kennen. Vervolgens werd een van de meest legendarische liefdeskoppels in de kunst een feit.
Is de liefde en het gebrek ervan dan het werkelijke leven? In de aankondiging staat dat deze tentoonstelling een regelrecht antwoord is op de huidige verharding ten opzichte van de kunst. Indirect een verharding ten opzichte van het leven. 
Ik heb weliswaar veel vragen maar geloof in attitude en verhulling, de beleving doet ons zinderen en ervaren. Mogelijk hebben we te veel liefde. In ons zit een werkelijke liefhebbende ziel, onze pit, de kern met uiterlijke kenmerken die de expressie weergeeft en het vermogen om te kunnen vormgeven. We worden verliefd op de vorm en houden van de kern. Zo ben ik verliefd op de prachtige schilderingen van Mucha en ik hou van de tot op het bot getekende werken van Egon Schiele. 
Tot slot, 
De liefde en de toekomst, een nog niet beleefde vorm en de werkelijke verwachting?

In de genoemde cyclus houdt de liefde in de huidige vorm op, maar begint ook altijd weer overnieuw, zoals wij mensen ook altijd weer overnieuw kunnen beginnen, zolang we leven."