Tentoonstelling met recente werken van Karin van Dam, Sandro Setola en Marjan Teeuwen.

Van 9 mei tot 20 juni 2010

Veel hedendaagse kunstenaars worden geïnspireerd door de manier waarop mensen op allerlei verschillende manieren binnen stedelijke leefomgevingen vorm geven aan hun leefwereld. Vanuit deze fascinatie maken zij tekeningen, ruimtelijke architectonische modellen en assemblages en scheppen daarmee een architectuur van fictieve gemeenschappen in afgelegen of drukke stedelijke structuren. Human Urban Transformations toont recent werk van drie kunstenaars, die gedurende het laatste decennium op geheel eigen, totaal van elkaar verschillende maar toch verwante wijze, werk hebben geproduceerd en gepresenteerd, dat in de context van deze thematiek sterk opvalt. Door het werk in één ruimte bij elkaar te brengen zullen de werken elkaar versterken. Daarnaast poogt Human Urban Transformations, in P.ART of your life (gevestigd in een bedrijfshal op een bedrijventerrein, waar slechts de wetten van nut, functie en commercie gelden)  duidelijk te maken dat de in onze over- geordende bureaucratische wereld toch altijd wel ruimte blijft voor het ontstaan en laten groeien van werelden die gebaseerd zijn op de onbegrensde veelvormigheid van mogelijkheden die de menselijke maat biedt in relatie tot architectuur.

 

Karin van Dam

Het werk van Karin van Dam gaat over de stad.  Niet zo zeer een stad als één van versteende architectuur maar meer als een groot organisme. In een nieuwe stad gaat ze op zoek naar structuren, vormen en spullen die gaan over de dagelijkse gang van zaken. Dat kunnen hele gewone dingen zijn maar zijn naar haar oordeel iets bijzonders. Ze hebben de kwaliteit in zich om niet te lijken wat het is. Door ze te gebruiken in haar werk veranderd de betekenis en krijgt het een vreemde poëtische gelaagdheid. Naast haar vaak grote installaties maakt ze foto's, tekeningen,kleinere objecten en ontwikkeld ze films. Deze werken ontstaan rondom het grote drie dimensionale werk maar zijn in zich volkomen autonoom. Vooral deze werken zullen te zien zijn in P.ART of your life, met o.a foto's die ze maakte tijdens haar verblijf in China, waarin de betekenis van de dingen en situaties ons vanuit onze overgeorganiseerde en gestructureerde westerse wereld vaak als zeer vreemd voorkomen. 
In de videoruimte wordt een nieuw videowerk van haar gepresenteerd. Karin van Dam exposeerde in de afgelopen tien jaar in tal van toonaangevende musea en tentoonstellingen in binnen- en buitenland. (o.a .Museum Boijmans van Beuningen, Centraal Museum, Museum Jan Cunen , De Vleeshal, maar ook bij de Anningahof te Zwolle)

Sandro Setola
Sinds 2004 houdt hij zich voornamelijk bezig met de processen en achterliggende idealen (of het ontbreken daarvan), die ten grondslag liggen aan de ontwikkeling van de hedendaagse architectuur. 
Aan de basis van het werk van Sandro Setola ligt een sterke fascinatie voor natuurlijke processen en fenomenen. Over de werking van dramatische universele processen zoals isolatie, uitbreiding, transformatie, groei en verval, in relatie tot onze meer alledaagse, soms banale realiteit, handelen Setola’s tekeningen en ruimtelijke werken.  De onderlinge verbondenheid tussen het universele en het alledaagse werkt hij op een persoonlijke, poëtische en geconcentreerde manier uit.  In zijn tekeningen bevriest hij als het ware deze processen waardoor hij de kijker in staat stelt zich gedachtes te vormen bij zijn dystopische beelden van plaatsen en gebouwen, die zijn opgebouwd uit (nog) onbekende materie. In zijn installaties en animaties toont hij deze processen.In Human Urban Transformations toont Setola een aantal grote zwart/wit tekeningen waarop steeds een imaginaire architectuur wordt verbeeld voor één bepaalde groep mensen voor een subcultuur. Daarnaast  wordt het beeld FFD2 uit 2004 gepresenteerd. In dit beeld dat sterk doet denken aan een klassieke graftombe komen voorstel en eindfase in een moment samen in een moment van simultane geboorte en sterfte Deze sculptuur van MDF toont een schaalmodel van een streng vormgegeven gebouw maar kan ook worden gezien als een graftombe. Dit beeld is mede geïnspireerd op de antieke sarcofagen zoals die van Alexander de Grote, die de vorm heeft gekregen van een prachtig gedecoreerd gebouw. FFD2 zou een hedendaags ontwerp kunnen zijn voor een sarcofaag van een belangrijk persoon.
Sandro Setola won in de 2009 de Charlotte van Pallandt Prijs.

Marjan Teeuwen
De Amerikaanse kunstenaar Gordon Matta-Clark (1943-78) is bij velen onbekend. Toch blijkt Matta-Clark na Joseph Beush zo ongeveer de meest aangehaalde kunstenaar te zijn in eindscripties van kunstacademiestudenten die installaties en ruimtelijk werk maken. Hij gebruikte de stedelijke omgeving als zijn materiaal. Met zijn ingrepen in gebouwen transformeerde hij architectuur tot sculptuur.  Toen ik vorig jaar in  Den Bosch in de door haarzelf samengestelde tentoonstelling Stresses Spaces, Marjan Teeuwen’s nieuwste werk voor het eerst zag moest ik meteen aan Gordon Matta Clark denken. Waar Gordon Matta Clark stopte begint Marjan Teeuwen’s werk.
Destructie versus constructie is het centrale thema in het werk van Marjan Teeuwen.
Op uitnodiging van Museum Centre Krasnoyarsk realiseerde zij in de zomer 2009 in het kader van de Krasnoyarsk Biennale Expanse een nieuwe installatie met als titel Verwoest Huis Krasnoyarsk. Het destructieve, de kant van de verwoesting, krijgt in deze installatie grote nadruk.  De installatie was vanuit één kijkrichting (voor de uiteindelijke foto) geconcipieerd; in het werkproces kwam steeds nadrukkelijker ook een nieuwe kijkrichting naar voren, resulterend in een tweede foto, die ruwer en minder gepolijst is. Beide foto’s worden in de tentoonstelling getoond. Naast de banale realiteit van een gestript Russisch houten huis met daarin stevige architectonisch ingrepen, ontvouwen zich in Verwoest Huis Krasnoyarsk ook andere meer abstracte, mentale en filosofische ingangen om het werk te beschouwen. In de transformatie overstijgt het werk ook de banaliteit en is er sprake van een zekere mate van sublimering en verheviging.
Al het materiaal voor de installatie is afkomstig uit het huis zelf. Zo is bijvoorbeeld de hele buitenkant van het huis, bestaande uit dikke planken, naar binnen gebracht, van spijkers ontdaan en in stukken gezaagd. Dat geldt ook voor deuren, ramen, kozijnen, vloeren, wanden en plafonds. Een parasitaire gedachte is hierbij passend. Het gebouw wordt als het ware opgegeten om in een geconcentreerd gedeelte van het huis voor een laatste keer te floreren.
In deze ook absurdistische kant van het werk (Beckett is niet ver weg) is zinloosheid gekoppeld is aan titanenarbeid. De extreme (economisch nutteloze) arbeid nodig om de installatie te realiseren, het primitieve bouwen, de (niet museale) context van een gestript Russisch huis op een verscholen, verloederde plek, deze constellatie van hoedanigheden maakt de kracht van constructie bijzonder doordringend (door sommige bezoekers als spiritueel geduid, denk aan een schuil- of grotkerk).
Aan de foto’s, installaties en films gaat een titanenarbeid vooraf. De meeste fotografen nemen een foto, hier worden foto’s gebouwd.
Met deze installatie heeft Marjan Teeuwen de Grand Prix van de Biënnale van Krasnoyarsk gewonnen.

 

Kunstenaarsgesprek
Ter gelegenheid van de opening op 9 mei om 16.00 uur zal Leo Delfgaauw een gesprek leiden met de drie exposanten. Leo Delfgauw is artistiek leider van het Frank Mohr Instituut (Masteropleiding van de Minerva-Hogeschool voor de Kunsten, te Groningen).